De waarde van leegte

Vandaag de dag wordt bijna elke minuut, elk moment, wel gevuld met iets. Sporten, werken, afspraken, activiteiten, prikkels, social media — en ga zo maar door.

Begrijp me niet verkeerd: het is mooi om het leven te leven, dingen te ondernemen en jezelf te ontwikkelen. Maar de vraag is: moet ieder moment eigenlijk gevuld zijn?

Veel mensen weten niet goed waar ze naartoe willen. Ze twijfelen over wat er gaat komen, welke richting ze op moeten of wat ze écht belangrijk vinden. Tegelijkertijd wordt er vaak maar doorgegaan. Werken, presteren, plannen maken en het volgende doel najagen.

Maar wanneer ontstaat er nog ruimte om werkelijk te voelen waar al die beweging naartoe gaat?

Vertragen, stilstaan en je soms zelfs even ‘leeg’ voelen, kan juist essentieel zijn om jezelf later weer met de juiste dingen te vullen. Niet met automatische gewoontes, onbewuste keuzes of dingen waarvan nauwelijks wordt opgemerkt dat ze worden gedaan.

Die leegte heb ik zelf ook ervaren.

Tien jaar geleden vroeg mijn psycholoog mij wat ik het liefste wilde. Mijn antwoord was simpel: gelukkig zijn.

Als ik daar nu op terugkijk, weet ik dat ik die vraag anders zou beantwoorden.

Niet omdat geluk niet belangrijk is, maar omdat ik inmiddels heb geleerd dat je niet voortdurend gelukkig hoeft te zijn om een goed of betekenisvol leven te leiden. Er zijn periodes van twijfel, verlies, leegte, onrust en zoeken. Juist die momenten hebben mij misschien wel meer geleerd dan de momenten waarop alles vanzelf ging.

Leegte voelt namelijk niet altijd als iets waardevols wanneer je erin zit. Het kan juist voelen alsof je iets kwijt bent. Alsof je ergens naartoe moet, maar niet weet waarheen. En de eerste neiging is vaak om dat gevoel zo snel mogelijk op te vullen.

Met werk.
Met andere mensen.
Met plannen.
Met doelen.
Met afleiding.

Maar als alles continu gevuld is, wanneer is er dan ruimte om te voelen?

Stilte wordt al snel opgevuld. Even wachten? De telefoon erbij. Een lege avond? Toch nog iets plannen. Een ongemakkelijk gevoel? Afleiding zoeken. Er lijkt altijd wel iets beschikbaar om maar niet stil te hoeven staan.

Juist wanneer die afleiding even wegvalt, worden andere dingen zichtbaar.

Misschien wordt dan pas duidelijk hoeveel vermoeidheid er eigenlijk is. Welke keuzes vooral uit gewoonte worden gemaakt. Welke verwachtingen al lange tijd worden gevolgd. Of welke dingen ooit goed voelden, maar inmiddels niet meer passen.

Leegte kan ongemakkelijk zijn.

Er hoeft even niets bereikt te worden. Niets geproduceerd. Niets opgelost.

En precies daarin ontstaat ruimte.

Ruimte om opnieuw te voelen wat energie geeft. Waar behoefte aan is. Welke mensen, doelen en bezigheden werkelijk iets toevoegen. Niet vanuit haast of verwachtingen van buitenaf, maar vanuit bewustzijn.

Waar ik vroeger vooral gelukkig wilde zijn, zou ik nu eerder zeggen dat ik bewust wil leven. Dat ik wil kunnen voelen wanneer iets goed is, maar ook wanneer iets niet meer past. Dat er ruimte mag zijn voor lichtheid én voor moeilijke periodes.

Want misschien is een vol leven niet hetzelfde als een gevuld leven.

En misschien hoeft leegte daarom niet altijd iets te zijn dat zo snel mogelijk opgelost moet worden.

Soms betekent leegte simpelweg dat er ruimte ontstaat.

Ruimte om opnieuw te kiezen.
Om los te laten.
Om even niet te weten wat de volgende stap is.

En misschien hoeft die ruimte niet direct weer opgevuld te worden.

Soms moet je eerst leeg zijn om opnieuw te ontdekken waarmee je jezelf daadwerkelijk wilt vullen.